Fakty, na których stoi ta książka, trzyma jeden plik. Zespół nazywa go kanonem. Każdy fakt to jedna linia ze znacznikiem: [P] potwierdzone przez autora, [?] do potwierdzenia, [X] obalone. Obowiązują dwie reguły. Nowy fakt trafia najpierw do kanonu, dopiero potem do tekstu. Brak faktu oznacza pytanie do autora, nigdy wypełnienie luki. 5 października o godzinie 15:00 kanon miał 413 linii; poza nagłówkiem znacznik [P] stał w 270 z nich, [?] w 81, [X] w siedmiu; reszta to nagłówki, odstępy i dopiski bez znacznika.
- [P] Na pytanie, kto w „Medalu” mówi „Dobra. To jeszcze jedna świeca. Dla matki. Skoro tak.”, autor, 2026-10-05 13:58, dosłownie: „to mówię ja, to dość istotne”.
- [?] egzamin a noc 7.10.2023 […]: autor, 2026-10-02 10:53: „nie wiem o jakie 3 miliony chodzi” — nie pamięta; kolejność egzaminu […] zostaje nieustalona, w tekście „jesienią”, bez dnia.Pierwsza linia zamyka pytanie o jedno zdanie w rozdziale „Medal”. Druga, skrócona znakiem […], pokazuje, co się dzieje, gdy autor nie pamięta — egzamin i „3 miliony” to sprawy z Części I —: wpis zostaje otwarty, a tekst mówi tylko tyle, ile wiadomo.
Autor nie pisze do plików. Dyktuje asystentowi (ASY), modelowi, który prowadzi zespół i rozmawia z autorem, a ten zapisuje zdanie w kanonie dosłownie, z odczytaną datą i godziną, i odczytuje wpis autorowi. Jako [P] wolno mu wpisać tylko to, co autor powiedział wprost. Miejsce, osoba albo data wywnioskowane z kontekstu dostają [?] i pytanie. Dopiero potem redaktor prowadzący (RED, model) wskazuje miejsce w tekście, piszący (CLD, model) dopisuje zdanie, a kontroler integralności (INT, model) porównuje rozdział z kanonem. Gdy autor odpowiada innej roli niż asystent, rola zapisuje jego słowa w osobnym pliku propozycji; do kanonu przenosi je asystent. 5 października do „Medalu” weszło jedno słowo: „mówię”. Asystent wpisał je do rozdziału sam, poza tą drogą — jednym commitem, razem z wpisem do kanonu:
2026-10-05 14:02 COMMIT: [ASY] 3.52 / 3.52en: „Medal” — autor: „to mówię ja” (kanon, potem tekst: „— Dobra — mówię.” / „— All right, I say.”); pamięć przekładu, skład obu języków (tekst), raport
Od 1 października obowiązuje kolejność: zanim pytanie trafi do autora, rola szuka odpowiedzi w bazie wiedzy, czyli w zbiorze dokumentów spoza rozmów, i w logach, czyli w zapisach rozmów autora z czatbotem. Znalezisko z logów nie jest jeszcze faktem. Kiedy bohater — autor, tak jak występuje w książce — mówi maszynie, czyli czatbotowi, kim jest albo kto stoi obok, może to być gra wobec maszyny; rozstrzyga autor. Gdy niczego nie ma, rola zapisuje pytanie razem z tym, co sprawdziła. Scena czeka albo omija nieustalony szczegół.
4 października piszący odmówił redaktorowi dopisania zdania, a kontroler integralności znalazł w rozdziale zdanie, którego nie było w zapisie rozmowy. Okno jest odtworzeniem: dwie niezależne wiadomości z plików zespołu, skrócone znakiem […]. „Poz. 5” to piąta pozycja listy redaktora, „log 2848” to numer zapisu rozmowy, a „T3” to numer tury; w nawiasie stoi skrót commita.
2026-10-04 09:55 CLD: Poz. 5 nie zrobiona — brak faktu w kanonie […]. Potrzebne słowo autora albo wskazanie logu.
21:05 INT: w logu 2848 […] takiego zdania nie ma — to zdanie narratora dopisane w turze T3 (339653e).Zdanie wskazane przez kontrolera wypadło z rozdziału.
Wpis ma trzy znaczniki, ale więcej stanów. Fakt potwierdzony staje się sporny, gdy nowy wpis mu przeczy. Starego wpisu się wtedy nie kasuje; rozstrzyga autor albo logi. Autor może też fakt sprostować: poprawia się wtedy wpis i każdy rozdział, który na nim stał. Do tekstu prowadzi jedna strzałka i wychodzi ze stanu [P].